Eitt sinn var strákur, sem nefndist Gunnar. Gunnar bjó í Kaupmannahöfn, í grennd við Amalienborgarhöll.
Einn góðan veðurdag gerði Gunnar þau stóru mistök að lána vini sínum, sem nefndist Ástþór, lyklana að íbúðinni sinni. Vitaskuld tókst Ástþóri að læsa þá báða úti.
Gunnar, sem var bæði illa klæddur og ráðalaus, hafði þ.a.l. lítið fyrir stafni annað en að bíða eftir að stelpurnar, sem hann bjó með, kæmu heim.
Tíminn leið, en aldrei komu stelpurnar. Gunnari var farið að leiðast.
Skyndilega fékk hann þá flugu í höfuðið að kíkja á drottningarhöllina í Kaupmannahöfn, enda ekki langt að fara og aldrei hafði hann kíkt á hana.
Um leið og hann mætir á svæðið rekur hann augun í undarlega veru sem heldur á sjálfvirkum riffli með áfestum byssusting. Gunnar hafði heyrt skemmtilegar sögur af svipuðum verum sem búsettar eru í Bretlandi; að þær megi ekki hreyfa sig, megi ekki að tala og lendi mjög oft í túristum sem hafa gaman af fíflaskap.
Gunnar ákvað því að gefa sig á tal við veruna, sem merkilegt nokk hafði leyfi til að tjá sig, ólíkt breskum samstarfsmönnum sínum. Eftirfarandi samtal átti sér stað (þýðing á íslensku);
"Þú mátt alveg tala við mig, er það ekki?"
-"Það er allt í lagi"
"Nú ókei... er ekkert leiðinlegt að standa svona allan daginn og gera ekki neitt?"
-"Það er bara eins og það er..."
"Hva... en eruði bara 3 hérna???"
-"Við erum fleiri, en við skiptumst á, 3 í einu."
Allt í einu kemur krónprinsinn akandi inn á torgið og keyrir inn um hliðið sem Gunnar og veran standa við. Verður veran þá allt í einu uppspennt og slær rifflinum í jörðina. Þegar prinsinn er farinn, biður veran Gunnar um færa sig örlítið, og byrjar að þramma fram og til baka í takt í nokkra stund.
Gunnar hélt vitaskuld áfram samræðum sínum við veruna;
"Hvernig eigið þið að bregðast við ef það kæmi nú bíll hingað inn á torgið og byrjaði að spóla í hringi?"
-"...."
"Hvað myndiru gera ef ég myndi taka af þér hattinn og hlaupa með hann í burtu?"
-"Þú verður að spyrja einhvern annan lífvörð en mig þessara spurninga"
"Djöfull er þetta kjánaleg byssa sem þú ert með... er hún úr plasti??"
-"Nei"
"Hún lítur nú samt út fyrir að vera úr plasti"
-"Hún er ekki úr plasti"
Gunnari verður litið á skothylkið í rifflinum, sem honum þykir óvenjulítið miðað við stærð byssunnar;
"Hvað ertu eiginlega með margar kúlur í byssunni?"
-"NÓGU MARGAR HANDA ÞÉR"
Gunnar hlær og svarar; "Hvað ertu eiginlega gamall? 20 ára?"
-"Nógu gamall"
"Nú, ef þú ert nógu gamall, þá hlýturu að vera 18 ára?"
Gunnar er ekki fyrr búinn að sleppa síðasta orðinu en veran tekur sér nýja stöðu og grípur í sverðið sitt;
-"Ég verð að biðja þig um að fara"
"Ha? Af hverju? Ég er ekki að gera neitt af mér"
-"Þú verður að fara, vegna þess að ég er að biðja þig um það"
"Bíddu... en ef ég neita að fara? Hvað ætlaru þá að gera?"
-"Ef þú ferð ekki núna, þá verðuru tekinn með valdi"
"Ehm... ókei... ég fer þá..."
Veran fer aftur í hvíldarstöðu;
-"Þakka þér fyrir"
"Það var lítið..." - svaraði Gunnar og gekk aftur heim á leið, hneykslaður og í smávægilegu adrenalínsjokki.
